Magnolia grandiflora jest rośliną zimozieloną, co daje jej dodatkowy walor w naszym klimacie. Jej piękne, skórzaste liście, które od spodu są lekko brązowe nadają egzotycznego klimatu ogrodowi nawet zimą. To roślina, obok której nie da się przejść obojętnie. Kwiaty są piękne, duże i o pięknym cytrusowym zapachu. Jak dbać o magnolię grandiflorę i jaką odmianę wybrać, dowiesz się właśnie w tym artykule.

Magnolia grandiflora, czyli magnolia wielkokwiatowa w czym jest jej magia?

Magnolia grandiflora pochodzi z Ameryki Północnej i Dalekiego Wschodu. W Polsce nie jest jeszcze rośliną bardzo popularną i rzadziej spotykamy je w ogrodach w przeciwieństwie do tych, które najpierw zawiązują pąki kwiatowe, a dopiero potem liście. Wynika to z nieco mniejszej odporności rośliny na polskie mrozy. Jednak mnogość odmian i krzyżówek sprawiają, że z powodzeniem można je w naszym
kraju uprawiać. Zdecydowanie największą przewagą jest zimozieloność. Liście są grube, błyszczące, sprawiające wrażenie skórzastych. Potrafią mieć nawet do 25 długości. Od spodu pokryte są brązowym meszkiem co z daleka sprawia wrażenie, że drzewo ma bardzo unikatowy kolor. W zależności od odmiany magnolia grandiflora może być krzewem lub nawet bardzo dużym drzewem. Kwiaty są kremowe lub białe, duże, bo mogą osiągać aż 25 cm, a w środku znajdują się liczne słupki o pręciki. Najpiękniejszy jest jednak zapach, który przypomina świeży zapach o cytrusowych orzeźwiających nutach. Po przekwitnięciu magnolia grandiflora wytwarza bardzo okazałe owocostany, które składają się z mieszków.

Magnolia grandiflora polecane odmiany

Magnolia grandiflora ma wiele bodmian. Różnią się one pokrojem, docelową wysokością, szybkością przyrostów, wielkością kwiatów i liści, ale przede wszystkim poziomiem mrozoodporności. Jedną z piękniejszych i najbardziej okazałych odmian jest Goliath. W sprzyjających warunkach może dorastać do 15m i osiągnąć taką szerokość. Kwiaty mogą sięgać aż do 30 cm średnicy co czyni ją bardzo okazałą. Mrozoodporność szacuje się na około -23 stopnie pod warunkiem chwilowych spadków takiej temperatury. Niestety nie jest to bardzo popularna odmiana. Łatwo zakupić zaś odmiany Galissonniere, Alta, 24 Below czy Little Gem. Pierwsza również potrafi wytworzyć duże kwiaty – nawet do 25 cm, ma piramidalny kształt i również wytrzymuje około -24 stopnie. Jeśli szukasz odmiany karłowej idealna będzie little gem, która do 3,5m dorasta po około 10 latach. Niestety jest nieco mniej mrozoodporna, ale doskonale sprawdzi się w uprawie doniczkowej.

Warunki uprawy magnolii wielkokwiatowej

Magnolie uwielbiają podłoże o pH kwaśnym, lekko wilgotne i żyzne. Warto pamiętać, że wszystkie magnolie mają bardzo płytki system korzeniowy i są wrażliwe na uszkodzenie korzeni. Dlatego nie należy przekopywać ani sadzić innych roślin po jej posadzeniu. Stanowisko dla tych roślin powinno być osłonięte od wiatru, dość słoneczne ewentualnie półcieniste. Warto pamiętać, że młode egzemplarze nie są tak odporne na mróz i wymagają osłony w mroźne i wietrzne dni. Magnolia grandiflora jest rośliną zimozieloną dlatego aby zapobiegać suszy fizjologicznej zimą należy je podlewać kiedy podłoże jest suche. Można je również przycinać, ale najlepiej zabieg wykonać ten zanim ruszy wegetacja, ale miną mrozy.

Zimozielona magnolia grandiflora mocnym akcentem w zimowe dni

Moim zdaniem jest to najciekawsza opcja jeśli chodzi o magnolie. Oczywiście wśród tych zrzucających liście na zimę znajdują się również piękne odmiany, które mogą bardzo obficie kwitnąć, a brak ulistnienia dodaje uroku. Jednak jeśli szukasz czegoś co będzie pięknie prezentowało się zimą, latem zachwyci pięknymi kwiatami, a sąsiad nie uwierzy w to, że jest to magnolia, to wiesz co wybrać. Pozostaje kwestia odmiany i posadzenia jej w ogrodzie. Jeśli masz jakieś wątpliwości chętnie pomogę je rozwiać. Jeśli chcesz poznać więcej ciekawych roślin to zajrzyj na Instagrama lub bloga i inspiruj się egzotyką!

Artykuł Magnolia grandiflora – kwitnąca egzotyka pochodzi z serwisu PalmLove.pl.

Klony palmowe i japońskie nie są roślinami zimozielonymi, co może nie czyni ich bardzo pożądanymi zimą, ale ich zmienność wprowadza do ogrodów urozmaicenie. Mnogość odmian sprawia, że każdy znajdzie coś dla siebie. Doskonale sprawdzą się jako element wzbogacający rabaty, ale także w roli solitera. Egzotyka rodem z Japonii, bardzo uniwersalna i bardzo wdzięczna w uprawie.

---

Klony palmowe i japońskie – co to za rośliny?

Klony palmowe i japońskie ostatnio szturmem podbijają polskie ogrody. Słusznie. To rośliny, które w zależności od pory roku potrafią wyglądać inaczej. Do tego są kompaktowe, pasują do każdej wielkości ogrodów. Idealnie przełamują iglaste rabaty, dodają koloru, wznoszą to co ja osobiście lubię najbardziej – zmienność. Pochodzą z rodziny mydleńcowatych, a ich rodzaj to klon (acer). Od klonów, które od lat widujemy w Polsce, często jako drzewa, odróżnia ich przynależność do sekcji Palmata. Pochodzą głównie z Japonii i Koreii Południowej. Zarówno w krajach pochodzenia jaki i Polsce uprawia się je jako niewielkie drzewa o charakterze ozdobnym. Ze względu na kompaktowe rozmiary, walory wizualne często wykorzystywane są do uprawy w formie bonsai.

Odmiany

Klony palmowe, czy japońskie możemy spotkać w wielu odmianach. Ich liczba z roku na rok się powiększa, podobnie jak dostępność w sklepach, co świadczy o rosnącej popularności.

Najpopularniejszą w Polsce odmianą jest 'Atropurpureum’. Rośnie wolno, ma liście purpurowo-czerwone, latem przebarwia się by stać się szkarłatnym. Jest dość odporny na mróz.

’Bloodgood’ to odmiana również o ciemnoczerwonych liściach. Latem ja jaskrawoczerwone, ale jego barwa jest głębsza niż 'wspomnianego wyżej 'Atropurpureum’. Na początku rośnie dość dynamicznie jak na klon palmowy, ale z czasem wyraźnie tempo zwalnia. Najczęściej spotykany jako wielopniowe drzewko. Przez wielu uważany za najłatwiejszych w uprawie.

Odmianą o zdecydowanie bardziej wyciętych liściach jest 'Dissectum’. Jest nieco mniej odporna, ale delikatne liście i parasolowaty pokrój sprawiają, że zdecydowanie bardziej przykuwa wzrok. Popularną, ale najmniej odporną z wymienionych odmian jest 'Aureum’. Ma piękne liście w kolorze złocistożółtym, a ich obwódka jest czerwona.

Ciekawym klonem, mylnie nazywanym japońskim, jest Shirasawy (Acer shirasawanum). Liście są okrągławego kształtu, ostro piłkowane i w większości 11-klapowe. Wiosną są soczyście zielone, a zanim drzewko zrzuci je na zimę potrafią przybrać pomarańczową lub nawet czerwonawą barwę. Biorąc pod uwagę książkową strefę mrozoodporności może być uprawiany w całej Polsce przy spełnieniu odpowiednich warunków uprawy.

Uprawa

Klony palmowe wymagają stanowisk słonecznych lub półcienistych. Do tych mniej słonecznolubnych zalicza się właśnie klon Shirasawy, którego liście na pełnym słońcu się palą. Miejsce powinno być też osłonięte od wiatrów, w szczególności zimą. Warunki glebowe to przed wszystkim przepuszczalna i żyzna gleba. Nie lubią zastojów wodnych, ale w czasie suszy należy zadbać o podlewanie. Podobnie jak po okresie mrozów, zwłaszcza bez śniegu. Warto wspomnieć, że młode sadzonki są znacznie mniej odporne na mróz o może okazać się konieczne zabezpieczenie ich zimą, np. słomą czy włókniną.

Piękne klony palmowe w Twoim ogrodzie

Jak widzisz te piękne i wyjątkowe rośliny możesz mieć właśnie w swoim ogrodzie. Jak na ich egzotyczny wygląd ich uprawa w cale nie jest zbyt skomplikowana, a wprowadzenie na istniejące rabaty nie jest trudne z uwagi na mnogość ich odmian. Jeśli chcesz zobaczyć jakie jeszcze egzotyczne rośliny możesz uprawiać w swoim ogrodzie zajrzyj do innych artykułów z cyklu „Top 5 niewymagających egzotycznych roślin„. Chyba, że jesteś już na wyższym poziomie i szukasz czegoś co Cię zaskoczy, ale jednocześnie będzie wymagało nieco większego zaangażowania to zapraszam po więcej inspiracji na mojego Instagrama.

Artykuł Top 5 niewymagających egzotycznych roślin – klony palmowe pochodzi z serwisu PalmLove.pl.

Większość z nas lubi rośliny zimozielone, najlepiej o dużych liściach, które będą miały walory ozdobne cały rok. Nasze rodzime rośliny najczęściej wchodzą w hibernację (stan spoczynku) w formie bezlistnej. W ten sposób łatwiej przetrwać im surowe warunki. Na wskutek globalnego ocieplenia nasz klimat się zmienia i możliwa jest uprawa coraz to większej liczby roślin. Poszerza się zatem gama tych zimozielonych. Jedną z takich, popularnych w ostatnim czasie jest fatsja japońska.

Fatsja japońska – co to za roślina?

Fatsja japońska (Fatsia japonica), jak sama nazwa wskazuje pochodzi z Japonii, ale także Korei. Ze wzglądu na walory ozdobne swych liści została rozpowszechniona także w Nowej Zelandii, Chinach, a także Wielkiej Brytanii gdzie podbiła angielskie ogrody. Należy do rodziny araliowatych tak samo jak znany nam w Polsce bluszcz (Hedera). Jest krzewem zimozielony, który potrafi dorastać nawet do 5m. Liście są dość grube, skórzaste i dłoniaste, a potrafią osiągać nawet 40 cm średnicy. Kwiaty są małe, białe i zebrane w grona. Pojawiają się z reguły jesienią, zaś wiosną pojawiają się małe, czarne owoce. W Polsce prócz klasycznej, o zielonych liściach możesz znaleźć jeszcze odmiany takie jak: 'Spider Web’ – liście z białym marmurkowym wzorkiem, 'Variegata’ – z białym obrzeżem na liściach.

Uprawa fatsji w ogrodzie

Wiele źródeł podaje, że w Polsce fatsja japońska może być uprawiana jedynie jako roślina doniczkowa. Nie jest to, tak do końca, prawdziwa informacja. Można ją uprawiać w gruncie, gdyż mamy coraz cieplejsze zimy, a odporność tej roślin jest też dość wysoka. Za wartość graniczną przyjmuje się -15 stopni Celsjusza, ale wcześniej warto roślinę zahartować np. w donicy lub odpowiednio okrywając (można wykorzystać liście, gałęzie iglaków). Ważne zapewnienie jej przepuszczalnego podłoża. Fatsje nie znoszą zastojów wody przez co mogą nie przetrwać naszej zimy. Liście, które przekwitły bądź są zwyczajnie brzydkie należy usuwać.

Fatsja i jej magia liści

Dla mnie fatsja wprowadza w ogród egzotykę. Jest zimozielona, pięknie wygląda przez cały rok. Jest wiele roślin, których walorem są liście tak jak Gunnera manicata. Jednak dla mnie to, że nie muszę ścinać liści i czekać na ich powrót wiosną ma duże znaczenie. Oczywiście nie można wybierać roślin tylko zimozielonych i nie należy rezygnować z tych zimotrwałych. Ta różnorodność jest naprawdę ważna. Jeśli chcesz poznać więcej roślin, które nie są wymagające, a pozwolą Ci odmienić twój ogród zajrzyj tu koniecznie. Obserwując mnie w social mediach możesz zobaczyć co uprawiam i może zechcesz dowiedzieć się czegoś więcej.

Artykuł Top 5 niewymagających egzotycznych roślin – fatsja japońska pochodzi z serwisu PalmLove.pl.

Rośliny egzotyczne kojarzą nam się głównie z plamami. Jednak jest wiele roślin, które pochodzą z dalekich zakątków świata, a są absolutnie niebanalne. Dlatego wpis poświęcę żółtodrzewowi chińskiemu (Zanthoxylum simulans), popularnie znanym jako pieprzowiec, który a naszym kraju może być uprawiany w powodzeniem i jest rośliną praktycznie bezobsługową.

Pieprzowiec chiński co to za roślina?

Żółtodrzew chiński (Zanthoxylum simulans), czyli pieprzowiec chiński pochodzi z Azji, a dokładniej południa i centrum Chin, Tajwanu i Korei Południowej. Pochodzi z rodziny rutowatych, i jest jedną z 227 gatunków tego rodzaju. W tych rejonach uprawiana jest głównie przez swoje owoce, które stanowią składnik pieprzu syczuańskiego, stąd też nazwa pieprzowiec. W rodzimych stronach ta odmiana może osiągać 7m, tworząc krzew. Jego liście przypominają nieco nasz jesion, jednak są bardziej twarde. W naszym klimacie są sezonowe, to znaczy, że roślina zrzuca je na zimę. Kora pieprzowca chińskiego ma charakterystyczny zapach, a na niej znajdują się długie kolce. Kwiaty mają średnicę 4-5m, a po ich przekwitnięciu pojawia się jagoda. Ma ona czerwono-pomarańczową skorupę, która pęka i wypadają z niej czarne nasiona. Jest rośliną dwupienną, czyli taką na której występują kwiatostany wyłącznie męskie lub żeńskie.

Warunki uprawy pieprzowca

Uprawa pieprzowca jest możliwa bez żadnych zabezpieczeń do temperatury szacowanej na około -21 stopni Celsjusza, czyli bez problemu poradzi sobie w cieplejszych rejonach Polski. Kluczowym w sukcesie jest wybór stanowiska. Żółtodrzew chiński preferuje słoneczne stanowiska, ale również poradzi sobie w miejscach o nieco gorszym nasłonecznieniu. Miejsce powinno być osłonięte od mroźnych wiatrów, które wpływają na właściwie zimowanie. Nie jest to roślina wymagająca jeśli chodzi o wodę. W pierwszym roku po posadzeniu powinno zapewnić stałe podlewanie, zwłaszcza w czasie suszy. W kolejnych latach polewanie jest konieczne tylko wtedy, gdy długo nie pojawiają się opady deszczu. Warto pamiętać, że roślina w naszym klimacie nie jest zimozielona. Wybierając stanowisko musimy być świadomi, że dość szybko się rozrasta, będzie więc potrzebować miejsce na rabacie. Jeśli masz małe dzieci musisz pod uwagę wziąć kolce pieprzowca, które są długie i ostre. Jeśli się na niego zdecydujesz umieść go wtedy wgłębi rabaty.

Pieprzowiec czy zawsze ten sam?

Decydując się na uprawę pieprzowca trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że przy jego zakupie czekają na nas pewne pułapki. Nie są to rośliny popularne więc z dużą dozą pewności nie znajdziesz ich łatwo w sklepie ogrodniczym. Są dostępne w sklepach internetowych, jednak czy zawsze prawidłowo oferowane? Jeśli myślisz o pieprzowcu, którego chcesz uprawiać w ogrodzie zwróć uwagę na właściwą odmianę, czyli Zanthoxylum simulans. Szukaj najlepiej po nazwie łacińskiej. Sprawdź czy oferta nie jest na Zanthoxylum beecheyanum, który świetnie sprawdzi się doskonale w donicy, nawet jako bonsai. Jednak nie będzie wstanie przetrwać bez zabezpieczenia w gruncie. Obie te rośliny różnią się wyglądem. Beecheyanym ma zdecydowanie mniejsze liście, często ma formę małego drzewka i też funkcjonuje w sprzedaży jako pieprzowiec chiński. Simulans wygląda jak krzew, a jego liście przypominają jesion. Przyjrzyj się dokładnie zdjęciom, a nie będziesz mieć żadnych wątpliwości. Jeśli szukasz innych porad zajrzyj na bloga lub skorzystaj z mojej oferty. Cały cykl top 5 niewymagających roślin egzotycznych znajdziesz tu.

Artykuł Top 5 niewymagających egzotycznych roślin – pieprzowiec pochodzi z serwisu PalmLove.pl.

Egzotyki z nazwy wydają się również egzotyczne w uprawie. Słysząc to słowo „egoztyk” często myślimy, że trzeba się naprawdę napracować żeby móc posiadać takie rośliny w dobrym stanie. A co jeśli powiem Ci, że są rośliny, które w sezonie nie wymagają tak naprawdę niczego, nawet wody? Tak, to możliwe. Takie są właśnie juki. Poświęć chwilę i zobacz jak łatwo możesz mieć piękne i niebanalne rośliny w swoim ogrodzie.

Co to za rośliny?

Juki, jukki, kręple, szpilecznice, z łaciny yucca, pochodzą z Ameryki Północnej i Środkowej. Należą do rodziny szparagowych i podrodziny agawowych. Stąd wiele z nich jest podobnych właśnie do agaw. Liczą około 50 gatunków, a część z nich nadaje się do łatwej uprawy w Polsce. Jedne można uprawiać w domu tak jak juki gwatemalskie (Yucca guatemalensis syn. Yucca elephantipes), aloesowe (Yucca aloifolia), a inne jak jukka karolińska (Yucca filamentosa) na stałe wpisały się w krajobraz polskich ogrodów.

Juka karolińska

Najbardziej popularna, a przy tym może mało wyjątkową jest juka karolińska (yucca filamentosa). To jeden z bardziej mrozoodpornych gatunków, jest mało wymagająca i jak każda doskonale rośnie na podłożu lekkim, przepuszczanym, niekoniecznie żyznym. Lubi gleby o pH alkalicznym, o niskiej wilgotności. Kwiatostany pojawiają się dość szybko, bo po kilku latach, a po przekwitnięciu pojawiają się nowe rozety.

Juki rostraty

Z bardziej widowiskowych, mało wymagających odmian na uwagę zasługuje juka rostrata (yucca rostrata). Ma piękny pióropusz z liści o kolorze zielonym, czasem aż niebieskim. Co roczne podcinanie liści sprawia, że roślina szybciej się rośnie i tworzy pień. Cięcie najlepiej wykonywać na wiosnę. Jest w stanie wytrzymać aż do -20 stopni C, pod warunkiem, że nie będzie zalewana. Sadzić należy na stanowiskach słonecznych, piaszczystych, najlepiej osłoniętych przed opadami deszczu (pod dachem w pobliżu domu). Inną opcją jest wykonanie daszku nad rośliną aby do wnętrza nie wlewała się woda. Oczywiście są osoby, które tego nie robią i ich rostraty wyglądają przepięknie. Kwiatostany przypominają te występujące u juk karolińskich, jednak są zdecyowanie bardziej złożone i gęste. Po kwitnieniu na roślinie pojawia się tzw. kolejna głowa, czyli kolejna rozeta liści. Wtedy roślina rozgałęzia co czyni ją jeszcze bardziej spektakularną.

Juki faxoniany

Juki faxoniany są nieco mniej popularne niż rostraty. Mam na myśli ich dostępność w marketach, czy sklepach ogrodniczych. Szkoda, bo są to przepiękne, majestatyczne rośliny, które cechuje ogromna wytrzymałość mrozowa. Źródła podają, że są one wstanie wytrzymać spadki temperatur nawet do -23 stopni C, ale o ile będą one chwilowe (na czym topolega pisałam tutaj). Jednak taka bezpieczna granica to -15 stopni C. Juka faxoniana pochodzi z północnego Meksyku i Teksasu. Jej liście są ostro zakończone i mogą mieć 1m długości i 8 cm szerokości. Kwiatostany są ogromne, sięgają nawet 2m, a same kwiaty są białe i mają podsadki tego samego koloru. W naturze cała roślina potrafi osiągnąć nawet 6m wysokości. Pień tworzy się podobnie jak w przypadku rostraty. Obumarłe liście wycina się w celach estetycznych. Sprawdza się w uprawie w donicy jednak wtedy warto pamiętać, że jej mrozoodporność będzie znacznie niższa z uwagi na gorzej zaizolowane korzenie.

Jakie inne odmiany sprawdzą się w ogrodzie?

Z całą pewnością piękne i odporne są juki gloriosy (Yucca gloriosa) praktycznie we wszystkich wariantach np. lone star, wariegata. Mają one mieczowate liście, które wyglądają na bardzo mięsiste. Dobrym wyborem będzie też linearifolia (Yucca linearifolia), o bardzo wąskich liściach. Do strefy mrozowej 7a świetna będzie Yucca Torreyi, której wytrzymałość szacowana jest na na -17 stopni C. Pamiętajmy jednak, że są to wartości chwilowe.

Chcesz mieć jukę w swoim ogrodzie o tym pamiętaj

Juki to wspaniałe rośliny, które niewiele od nas wymagają. Tak naprawdę jeśli zadbasz o nią na etapie posadzenia masz problem z głowy. Wybierz odpowiednie stanowisko – ciepłe, słoneczne, o przepuszczalnej glebie, tak aby nie tworzyły się zastoje wody. Jeśli martwisz się, że o swoją roślinę, możesz zabezpieczyć ją przed wlewaniem się wody do rozety stawiając nad nią daszek. Juki to rośliny zimozielone, potrzebujące praktycznie tyle wody ile kaktusy. Raz w roku możesz przyciąć jej dolne liście by pobudzić ją do wzrostu. Od czasu do czasu podaj jej nawóz. Rośliny te świetnie sprawdzają się także w donicach, więc jeśli chcesz je mieć na balkonie czy tarasie, to nie ma ku temu żadnych przeszkód, jedyne co będziesz musiał pamiętać zrobić to w przypadku większych spadków temperatur przenieść roślinę do chłodnego pomieszczenia. Powodzenia! Jeśli chcesz poznać więcej roślin, które są egzotyczne, a nie są wymagające zapraszam Cię tutaj.

Artykuł Top 5 niewymagających egzotycznych roślin – juki pochodzi z serwisu PalmLove.pl.

Palmy są pięknymi roślinami, jednak dla wielu kojarzą się z czymś nieosiągalnym w naszym klimacie. Tak, wymagają zaangażowania żeby móc utrzymać zarówno w gruncie jak i donicach. Jest jednak pewna grupa roślin, która radzi sobie u nas świetnie. Doskonale sprawdzi się dla początkujących ogrodników, a wniesie powiew egzotyki. Rozpoczynam cykl TOP 5 roślin niewymagających, a wnoszących powiew egzotyki. Jako pierwsze w pojawią się w zestawieniu bambusy.

Egzotyczna trawa

Bambusy kojarzą nam się głownie jako przysmak pand. Są to tak naprawdę trawy, gdyż należą do rodziny wiechlinowatych. Mają więc sporo wspólnego z naszymi trawnikami, jednak znacząco się różnią wyglądem. Pochodzą głownie z rejonów tropikalnych i subtropikalnych w Azji. Wyodrębnionych gatunków jest około 130, ale tylko część jest uprawiana do celów ozdobnych. Nie wszystkie będą mogły znaleźć miejsce w naszych ogrodach przez np. niewystarczającą mrozoodporność. Te popularne można podzielić na trzy grupy: drzewiaste, kępowe i okrywowe.

Bambusy drzewiaste

Bambusy drzewiaste to w dużej mierze filostachysy (Phyllostachys) osiągające 5m wysokości, a w sprzyjających warunkach nawet więcej. Są one nazywane ekspansywnymi, wymagającymi barierę korzeniową. Ich kłącza rozrastają się i „uciekają” od rośliny matecznej na dość pokaźne odległości. Potrafią mieć spektakularne, grube tyczki jak u Phyllostachys vivax przez co w żaden sposób nie przyominają traw, a raczej wielkie drzewa. Przykładowe odmiany dobre do uprawy w Polsce to np. Phyllostachys aureosulcata, Phyllostachys bissetii, Phyllostachys atrovaginata, Phyllostachys parvifolia.

Bambusy kępowe

Bambusy kępowe to bambusy niższe dorastające do około 3m, niewymagające bariery korzeniowych. Rosną gęsto tworząc piękne kępy, w zależności od od odmiany bardziej lub mniej rozłożystych. Najpopularniejsze w tej grupie są Fargezje np. Fargesia rufa, Fargesia scabrida, Fargesia robusta. Idealne także do donic.

Bambusy okrywowe

Bambusy okrywowe, czyli zadarniające, zazwyczaj osiągają do 60 cm. Należą do nich głównie plejoblasty i saselle. Popularne odmiany w Polsce to np. Pleioblastus pygmaeus, Pleioblastus distichus, Sasaella ramosa. Warto jednak pamiętać, że podobnie jak u innych roślin zadarniających, bambusy te są ekspansywne więc warto zabezpieczyć ich rozrost barierą korzeniową.

Klucz do sukcesu

Warunki upraw wszystkich wymienionych mogą różnić się w doborze stanowiska. Jedne wymagają miejsc zacienionych, dla innych lepszą opcją będzie stanowisko słoneczne. Więcej informacji na temat konkretnych odmian pojawi się w następnych wpisach. Dla samego zimowania i odporności ważne są tylko dwie rzeczy – dostęp do wody i stanowisko osłonięte od silnych i mroźnych wiatrów. Warto pamiętać, że bambusy potrzebują sporo wody i przed nastaniem dużych mrozów warto je podlać.

Chcesz poznać inne rośliny, które znalazły się w moim zestawieniu zajrzyj tu.

Artykuł Top 5 niewymagających egzotycznych roślin – bambusy pochodzi z serwisu PalmLove.pl.

Często słyszę, ba, nawet takie stwierdzenie można znaleźć na etykietach w marketach, które oferują nam „kwiat palma”. Czy palma to kwiat? Z pewnością to roślina, która kwiatostan posiadać może, ale z biologicznego punktu widzenia pozostańmy przy określeniu „roślina”. Tak naprawdę to rodzina roślin arekowatych, do których zalicza się ponad 2,5 tys. gatunków. Sporo prawda?

Dlaczego zatem nie definiujemy palm z ich rodzaju i gatunku tylko tak generalizujemy? Prawdopodobnie dlatego, że wszyscy jeżdżąc na erotyczne wakacje jadą wypoczywać pod palmami. Często nie zauważamy podstawowych różnic między nimi (sama też tak miałam, dopóki to szaleństwo mnie nie ogarnęło). Choćby kształtu liści – pierzaste lub dłoniaste. Myśląc „palma” raczej nie przyjdzie nam do głowy karłatka, czy szorstkowiec (chyba, że je uprawiasz), ale raczej palma kokosowa, daktylowiec, czy wielkie palmy z Hollywoodu, często o nieznanej nazwie, waszyngtonia. Już w tych trzech roślinach można dostrzec różnicę wizualne, a wymagania to już w ogóle inna historia. O ile daktylowa, czy waszyngtonie da się w Polsce w gruncie uprawiać, kokosów w Polskim ogrodzie nie doczekamy. Owszem, zgodnie z chińskim przysłowiem „kto sadzi daktyle, nie zbiera daktyli” (do wydania owoców potrzeba 80-90 lat), ale utrzymanie palmy kokosowej nawet w warunkach domowych przysparza sporo trudności.

Jakie palmy są zatem popularne w naszych domach? Czy można hodować je wszystkie?

Nie. Do uprawy domowej sprawdzi się Areka (Dypsis lutescens), Kencja (Howea fosteriana), Rapis Wyniosy (Rhapis excelsa), Liwistona (tak właściwie to Saribus rotundifolia), wszystkie chamedory. Celowo nie wspominam o palmie kokosowej, która jest popularna w hipermarketach, bo tak naprawdę nie jest to dorosła forma palmy. To siewka, której trzeba poświęcić sporo uwagi żeby ją utrzymać. Podobnie jak, z modnym w latach 80 i 90 daktylowcem kanaryjskim, który owszem w domu będzie rósł, ale wraz ze wzrostem będzie coraz bardziej dziki. Jego ogonki liściowe się wyciągają, przez co liście są bardzo długie, a kłodzina pozostaje „w miejscu”.

Jakie palmy do polskiego ogrodu?

Zdecydowanie szorstkowce (Trachycarpus fortunie), karłatka (Chamaerops Humilis), jubea (Jubea Chilensis). Te gatunki są w stanie wytrzymać mrozy do nawet -10 stopni. Warunek: dopiero gdy są odpowiednio „zahartowane” i już jakiś czas mieszkają w naszym ogrodzie. Tak czy siak, będzie trzeba je zabezpieczyć i dogrzać.

Popularne daktylowce kanaryjskie (Phoenix canariensis) czy Waszyngtonie robusty lub filifery (Washingtonia robustą, Washingtonia filifera) tej ochrony będą wymagały znacznie wcześniej. Defoliacja (utrata liści) grozi im nawet przy temperaturze -3 stopnie (w zależności ile taki mróz będzie się utrzymywał), a całkowita utrata roślina już przy nawet -5.

Osobiście dla niewprawionych polecam szorstkowce, jego utrzymanie zimą w poprzednim sezonie kosztowało mnie jedynie 2 zł. Nie jest to jakiś straszny koszt grzania.

Oczywiście wszystkie palmy można uprawiać w donicy. Wtedy inne temperatury wytrzymałości wchodzą w grę, rośliny rosną wolniej i niestety z czasem zabraknie im miejsca.

Mam nadzieję, że trochę rozjaśniłam. Jeśli jednak potrzebujesz jeszcze konkretniejszych informacji, skorzystaj z porady, a szczegóły znajdziesz w zakładce oferta.

Artykuł Kwiat palma? Palma to palma, każda jest taka sama? pochodzi z serwisu PalmLove.pl.

Palmy niejednemu kojarzą się z egzotycznymi wakacji. Zresztą niejednokrotnie mówimy „pod palmami” myśląc o zagranicznym urlopie. Tymczasem skrawek tej „egzotyki” możemy mieć u siebie w ogrodzie. Jak to możliwe? Wiele za sprawą niestety ocieplania się klimatu, ale także możliwości, technologii. Oczywiście kokosów w gruncie w polskim klimacie nie da się uprawiać, ale jest spora grupa palm tzw. „mrozoodpornych”, które przy minimalnym nakładzie pielęgnacji da się utrzymać.

Czym jest mrozoodporność palmy?

Pojęcie mrozoodporności niestety często bywa bardzo źle postrzegane. Mrozoodporność nie daje całkowitej odporności na polskie zimy. Oznacza tylko tyle, że roślina jest w stanie przetrwać temperatury poniżej 0 stopni C, ale w zależności od odmiany ta wartość graniczna będzie się znacząco różnić. Co więcej temperatura graniczna jest chwilowa, czyli jeśli podano -12 to nie oznacza, że cały czas może taka temperatura panować. Jeśli w przeciągu kilku godzin się nie podniesie do korzystniejszej wartości dojdzie do uszkodzenia całej rośliny. Inną kwestią, że ta temperatura ni jak ma się do stanu liści. Defoliacja (uszkodzenie liści) może nastąpić znacznie przed tą granicą, wszystko zależy od gatunku, a także innych czynników atmosferycznych. Nie ma żadnej palmy, która posadzona w gruncie i pozostawiona bez opieki zimą przetrwa wiele lat. Oczywiście może trafić się ciepła zima i palma przeżyje, ale czy kolejny będzie znowu taki łaskawy?

Najlepszymi do polskich ogrodów są szorstkowce (Trachycarpus fortunei) lub karłatki (Chamaerops humilis) (szerzej zostaną omówione w kolejnych wpisach). Może nie przypominają pierzastych kokosów, czy daktylowców, bo są palmami dłoniastymi, ale dla początkujących to zdecydowanie najlepszy wybór.

Wady i zalety palm w ogrodzie

Zalety posiadania palm w ogrodzie to:

• ogród jak na wakacjach,
• uczucie przebywania na urlopie na własnym podwórku,
• unikalny wygląd ogrodu,
• łatwość w uprawie,
• początkowa możliwość hodowania w donicach (najlepiej tzw. palmówkach),
• coraz większa dostępność w sklepach daje większe możliwości.

Wady:

• konieczność zabezpieczania na zimę (inna dla każdego gatunku),
• cena rośliny – nieco większe egzemplarze szorstkowcy, nawet w marketach potrafią kosztować 500 zł,
• wolny wzrost i długi czas regeneracji po ewentualnych błędach pielęgnacyjnych (niektóre gatunki jednak szybciej się regenerują),
• w uprawie doniczkowej zimą konieczne jest przechowywanie w chłodnym pomieszczeniu, tak aby roślina weszła w hibernację (maks. 10 stopni), lub jej doświetlanie w warunkach domowych.

Jak widać lista zalet i wad jest zróżnicowana, jednak klimat jaki mogą wnieść palmy w otoczenie jest niesamowity i sama tego doświadczyłam. Mam wrażenie, że jeśli kupimy jedną palmę, to się zwyczajnie na niej nie skończy. Chyba, że popełnimy błędy i wyraźnie się zrazimy. Mnie nie zatrzymuje nic, moja kolekcja nadal się powiększa, zdobywam coraz większe doświadczenie, a moje PalmLove trwa w najlepsze. Tego też Ci życzę, a w razie problemów, zawsze możesz skorzystać z moich porad.

Artykuł Czy warto hodować palmy w polskim ogrodzie? Czym jest ich mrozoodporność? pochodzi z serwisu PalmLove.pl.